محققان دانشگاه نورث‌ایسترن کشف کرده‌اند که برخی مواد رایج در الکترونیک زیست‌تخریب‌پذیر، مانند PEDOT:PSS (مورد استفاده در پزشکی)، هنگام تجزیه به میکروپلاستیک تبدیل می‌شوند. این فرآیند تا هشت سال طول می‌کشد و میکروپلاستیک‌های حاصل تهدیدی جدی برای محیط زیست و سلامت انسان هستند. در مقابل، موادی نظیر سلولز و فیبروئین ابریشم به سرعت و بدون تولید محصولات مضر تجزیه می‌شوند. این یافته بر اهمیت انتخاب دقیق مواد در طراحی الکترونیک زیست‌تخریب‌پذیر تأکید دارد.

این تحقیق به چالش‌های زباله‌های الکترونیکی و تأثیرات زیست‌محیطی آنها می‌پردازد. با افزایش مصرف دستگاه‌ها، توجه به پایان عمر آنها حیاتی است. پروفسور داهیا بر لزوم درک تأثیر تجزیه بردهای الکترونیکی بر خاک تأکید می‌کند. همچنین، تجزیه ترکیبات آلی در الکترونیک، دی‌اکسید کربن تولید می‌کند. با توجه به حجم عظیم زباله‌های الکترونیکی (حدود 60 میلیون تن متریک)، این موضوع تأثیرات قابل توجهی بر سلامت و محیط زیست خواهد داشت و پایداری در صنعت الکترونیک را ضروری می‌سازد.