این مقاله چهل و سومین سالگرد تولید اولین دیسک فشرده (CD) تجاری را گرامی می‌دارد. اولین سی‌دی، آلبوم «The Visitors» از گروه آبا، در سال ۱۹۸۲ توسط پلی‌گرام در آلمان تولید شد. سی‌دی به طور غیرمنتظره‌ای به پایه‌ای برای عصر کامپیوترهای چندرسانه‌ای تبدیل شد، اما هرگز وینیل را کاملاً از بین نبرد و حتی امروزه نیز برخی هنرمندان سی‌دی منتشر می‌کنند. توسعه آن از سال ۱۹۷۹ توسط سونی و فیلیپس آغاز شد و ظرفیت ۷۴ دقیقه‌ای آن برای سمفونی نهم بتهوون انتخاب گشت.

استاندارد صوتی Red Book سی‌دی در سال ۱۹۸۰ نهایی شد و فروش آن در سال ۲۰۰۰ به اوج خود رسید (نزدیک به یک میلیارد نسخه در آمریکا)، اما پس از آن با کاهش شدیدی مواجه شد. برای کامپیوترها، استاندارد CD Yellow Book در سال ۱۹۸۵ ذخیره‌سازی داده‌های باینری را معرفی کرد و ISO 9660 در سال ۱۹۸۸ ساختار فایل‌ها را برای CD-ROMها تعریف نمود. رایت‌کننده‌های سی‌دی از سال ۱۹۹۲ در دسترس عموم قرار گرفتند.

با وجود قدیمی به نظر رسیدن استفاده از سی‌دی با کامپیوترها، برخی علاقه‌مندان به موسیقی همچنان رسانه‌های فیزیکی را ترجیح می‌دهند (مانند انتشار نسخه‌های متعدد توسط تیلور سوئیفت). نویسنده نیز به کاربرد درایوهای نوری خارجی برای دسترسی به آرشیوهای قدیمی و مجموعه‌های موسیقی اشاره می‌کند.