این هفته، اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری آمریکا، درباره وابستگی بیش از حد صنعت جهانی فناوری پیشرفته به تایوان هشدار داد و این کشور را ‘بزرگترین نقطه شکست واحد جهان’ خواند، زیرا سهم عمده پیشرفته‌ترین پردازنده‌ها در تایوان ساخته می‌شوند. او این مطلب را به فاکس بیزنس (از طریق سیمی‌ویژن) گفت. او خواستار اقدام فوری برای توزیع تولید تراشه در چندین منطقه دوست شد تا از فروپاشی فاجعه‌بار در صورت بروز اختلال جلوگیری شود. با این حال، در سخنان خود بسنت به نظر می‌رسد اینتل را فراموش کرده است.

بسنت به نقل از رویترز گفت: “بزرگترین نقطه شکست واحد برای اقتصاد جهانی این است که ۹۹ درصد از تراشه‌های با کارایی بالا در تایوان تولید می‌شوند.” او افزود: “آنها کار بزرگی انجام می‌دهند، یک اکوسیستم فوق‌العاده دارند، اما از نظر مدیریت ریسک، نمی‌دانم که آیا ۳۰٪، ۴۰٪، ۵۰٪ از نیازهای ماست، ما باید آن را به ایالات متحده یا متحدانمان، چه ژاپن باشد یا خاورمیانه، بازگردانیم و ما هر روز روی آن کار می‌کنیم.”

بسنت بر تمرکز محض چنین صنعت حیاتی در یک منطقه جغرافیایی تأکید کرد که سناریویی خطرناک را به وجود می‌آورد: اگر کارخانه‌های تولید تراشه تایوان مجبور به توقف شوند — چه به دلیل تنش‌های ژئوپلیتیکی یا بلایای طبیعی — اثرات موجی آن به شدت بر اقتصاد جهانی و زیرساخت‌های فناوری تأثیر خواهد گذاشت.

برای رفع این آسیب‌پذیری، او نیاز به انتقال بخش قابل توجهی از تولید — از ۳۰٪ تا ۵۰٪ — به ایالات متحده و متحدانش، مانند ژاپن یا حتی کشورهای خاورمیانه را تشریح کرد. او در حالی که حجم دقیق را مشخص نکرد، تأکید کرد که اتکا به یک مرکز برای نیمه‌رساناهای با کارایی بالا ناپایدار است و به طور غیرضروری در معرض شوک‌های خارجی قرار می‌گیرد.

بسنت اشاره کرد که تلاش‌هایی برای بازگرداندن ظرفیت تولید بیشتر به ایالات متحده در حال انجام است. در حالی که دولت ترامپ دقیقاً قانون CHIPS و علم را تأیید نمی‌کند، دولت موظف است کمک‌های مالی از پیش تخصیص یافته را پرداخت کند. در همین حال، به نظر می‌رسد دولت فعلی ایالات متحده معتقد است که تشویق تولیدکنندگان تراشه با چوب — مانند تعرفه واردات ۱۰۰٪، یا سیاست ۱:۱ که اخیراً مورد بحث قرار گرفت — کارآمدتر از تشویق بایدن با استفاده از کمک‌های مالی قانون CHIPS است.

وزیر خزانه‌داری این موضوع را نه تنها اقتصادی بلکه استراتژیک دانست و گفت که توسعه زیرساخت‌های تولید تراشه در خاک ایالات متحده اکنون تمرکز روزانه سیاست و برنامه‌ریزی است. با این حال، بسنت شاید فراموش کرده است که اینتل — سازنده پردازنده‌های Xeon که بخش عمده سرورهای سراسر جهان را تأمین می‌کنند — بیشتر پردازنده‌های خود را در ایالات متحده با استفاده از کارخانه‌های موجود و زنجیره تأمین خود تولید می‌کند.

در حالی که اظهارات بسنت نشان‌دهنده آگاهی فزاینده در دولت ترامپ است که اقتصادهای مدرن به شدت به بخش کوچکی از زنجیره تأمین جهانی وابسته هستند و این واقعیت که TSMC اکنون بزرگترین تولیدکننده تراشه‌های منطقی پیشرفته در جهان است، فراموش کردن اینتل که پیشرفته‌ترین تراشه‌های خود را در ایالات متحده تولید می‌کند، و سامسونگ که در آمریکا و کره جنوبی فعالیت می‌کند، شاید نشان می‌دهد که دولت فعلی ایالات متحده ممکن است تصویر کامل را از دست بدهد.