در اجلاس اخیر اوبونتو، موضوعات جالب زیادی مورد بحث قرار گرفت، اما یکی از آن‌ها که ممکن است توجه هر علاقه‌مند به فناوری بالای ۳۰ سال را جلب کند: داستان چگونگی اجرای بازی Doom در فضا. برنامه‌نویس اولافور واگه ماجرای شرکت تیمش در چالش هک آژانس فضایی اروپا و اجرای این بازی نمادین روی یک ماهواره را بازگو کرد.

ماهواره مورد نظر، OPS-SAT که اکنون از رده خارج شده و به عنوان یک «آزمایشگاه پرنده» شناخته می‌شد. هدف اصلی آن، فراهم کردن بستری برای بهبود «کنترل ماموریت و سیستم‌های داخلی ماهواره» بود. ابعاد آن تنها ۱۰ در ۱۰ در ۳۰ سانتی‌متر (۳.۹۴ در ۳.۹۴ در ۱۱.۸۱ اینچ) بود و یک کامپیوتر داخلی داشت که به گفته ESA، «۱۰ برابر قدرتمندتر از هر [فضاپیمای ESA در آن زمان]» بود.

به محققان آزادی عمل نسبی در استفاده از این دستگاه داده شد تا هکرها هر کاری که می‌خواهند انجام دهند و به طور جمعی قابلیت‌ها را آزمایش کرده و محدودیت‌های کامپیوتر داخلی بهبود یافته و تجهیزات مرتبط با آن را پیدا کنند یا بشکنند. این پروژه به چند «اولین» دست یافت: اولین آموزش مدل یادگیری ماشین داخلی، اولین بازی شطرنج در مدار، و اولین تراکنش سهام که از فضا انجام شد. و ظاهراً، اولین اجرای Doom در مدار.

با وجود کامپیوتر نسبتاً قدرتمند در مقایسه با ماشین‌های اینتل ۴۸۶ دوران ۱۹۹۲ که در ابتدا Doom را اجرا می‌کردند، محیط نرم‌افزاری همچنان محدود بود. تیم نمی‌توانست تمام وابستگی‌های نرم‌افزاری مورد نیاز برای ساخت بازی را آپلود کند. علاوه بر این، هر تیم هک زمان محدودی برای ارسال و اجرای کد روی ماهواره داشت که تلاش‌ها را بسیار ارزشمند می‌کرد و ورودی بلادرنگ را غیرممکن می‌ساخت. این همچنین به این معنی بود که تیم مجبور بود از دموهای زمانی Doom از مرحله اول استفاده کند.

اجرای Doom دو بار تلاش شد؛ اولین بار با استفاده از Chocolate Doom، یک پورت وفادار به منبع که از SDL به عنوان بک‌اند گرافیکی و صوتی خود استفاده می‌کند، یک کتابخانه مستقل از سیستم‌عامل با وابستگی‌های بسیار کم. به اندازه کافی خوب کار کرد، اما خروجی گرافیکی نداشت، زیرا ماهواره صفحه‌نمایش نداشت. و همانطور که واگه گفت، حتی اگر هم داشت، به یک تلسکوپ واقعاً خوب نیاز داشتید. در این مرحله، تنها چیزی که تیم داشت، خروجی متنی نهایی مرحله با درصد تکمیل و تعداد دشمنان کشته شده بود. با این حال، این یک بررسی خوب بود که کد به آرامی و بدون تأثیر پرتوهای کیهانی اجرا می‌شود.

از آنجایی که واگه و تیمش به دنبال خروجی گرافیکی بودند، به doomgeneric روی آوردند، پورتی از Doom که برای آسان‌تر کردن پورت به سیستم‌های دیگر طراحی شده است. سپس خروجی گرافیکی را به یک کارت گرافیک مجازی اختصاص دادند و از بازی اسکرین‌شات گرفتند. اما چگونه می‌توان با افتخار به دنیا نشان داد که این Doom خاص در فضا بوده است؟ البته با استفاده از تصاویر دوربین ماهواره از زمین برای پس‌زمینه بیرونی بازی.

این ایده هوشمندانه با چند مشکل خاص خود همراه بود، زیرا دوربین بسیار خوب روی ماهواره تصاویری با وضوح و عمق بیت بسیار بیشتر از آنچه موتور بازی می‌پذیرفت تولید می‌کرد، بنابراین تیم مجبور شد به یک مدل هوش مصنوعی داخلی از تیم دیگری روی آورد که عکس‌ها را تغییر اندازه داده و رنگ آن‌ها را به فایل‌های ۸ بیتی با از دست دادن رنگ نسبتاً کم کاهش می‌داد.

با این حال، این کافی نبود، زیرا پالت ۲۵۶ رنگ Doom ثابت است و بسیاری از رنگ‌های مورد نیاز برای تصاویر عمدتاً آبی، قهوه‌ای و سبز را ندارد. با این حال، مشکلات پیچیده راه‌حل‌های پیچیده را به دنبال دارند، بنابراین بدعت نهایی انجام شد: کمی تغییر دادن پالت رنگ بازی برای مطابقت بهتر با پس‌زمینه فانتزی. گویی ناگهان میلیون‌ها گیک از وحشت فریاد زدند. ما فقط می‌توانیم منتظر باشیم تا Doom واقعاً روی مریخ اجرا شود، جایی که بازی در آنجا تنظیم شده است.

ما را در Google News دنبال کنید، یا ما را به عنوان منبع ترجیحی خود اضافه کنید تا آخرین اخبار، تحلیل‌ها و بررسی‌های ما را در فیدهای خود دریافت کنید.