سم آلتمن به کم‌گویی شهرت ندارد، اما حتی با معیارهای خودش، آنچه او در کنفرانس DevDay اوپن‌ای‌آی در اوایل این ماه روی صحنه گفت، بسیار بحث‌برانگیز بود. در یک مصاحبه زنده با روآن چئونگ، بنیان‌گذار خبرنامه هوش مصنوعی، آلتمن ادعایی گسترده مطرح کرد مبنی بر اینکه بسیاری از مشاغلی که در عصر مدل‌های زبان بزرگ ناپدید می‌شوند، شاید از ابتدا «کار واقعی» نبوده‌اند.

آلتمن در پاسخ به یک آزمایش فکری درباره اینکه یک کشاورز ۵۰ سال پیش چگونه واقعیت کنونی ما را می‌دید، گفت: «نکته در مورد آن کشاورز… [این است که] آنها به احتمال زیاد به کاری که شما و من انجام می‌دهیم نگاه می‌کردند و می‌گفتند، ‘این کار واقعی نیست.’» آلتمن گفت این باعث می‌شود او «کمی کمتر نگران باشد… [اما] از برخی جهات بیشتر نگران باشد. اگر شما… کشاورزی می‌کنید… کاری را انجام می‌دهید که مردم واقعاً به آن نیاز دارند. این کار واقعی است.»

این اظهارنظری است که در شبکه‌های اجتماعی بریده، میم شده و به شدت مورد انتقاد قرار گرفته و از بی‌رحمانه تا دیستوپیایی توصیف شده است. اما برای انصاف در مورد آلتمن، او اولین کسی نیست که پیشنهاد می‌کند بخش‌های وسیعی از کار مدرن چیزی بیش از یک هنر نمایشی نیست. یک دهه پیش، دیوید گریبر، انسان‌شناس فقید، کتاب «درباره پدیده مشاغل مزخرف» را نوشت و استدلال کرد که بسیاری از کارگران مخفیانه معتقدند شغلشان بی‌معنی است. این مقاله وایرال شد و بعدها در سال ۲۰۱۸ به عنوان یک کتاب پرفروش منتشر شد.

ادعای اصلی گریبر — که کل بخش‌هایی از اقتصاد بر اساس بوروکراسی‌های بی‌ارزش اجتماعی ساخته شده‌اند — توسط همه از کارمندان ناراضی اداری گرفته تا اتاق‌های فکر سیاسی مورد استناد قرار گرفته است. چارچوب‌بندی آلتمن مطمئناً خودبینانه به نظر می‌رسید، اما بی‌سابقه نیست.

مشکل اینجاست که داده‌ها واقعاً از آن حمایت نکرده‌اند. یک مطالعه در سال ۲۰۲۱ با استفاده از نظرسنجی اجتماعی اروپا نشان داد که تنها حدود پنج درصد از مردم گفتند شغلشان بی‌فایده است. یک مطالعه مشابه در ایالات متحده این عدد را نزدیک به بیست درصد نشان داد. در هر دو مورد، محققان نتیجه گرفتند که احساس بی‌معنی بودن بیشتر به مدیریت ضعیف و فرهنگ کاری مربوط می‌شود تا خود شغل. اگر رئیس شما یک ریزمدیر باشد و جریان کاری شما مختل باشد، حتی کار ارزشمند نیز می‌تواند ساختگی به نظر برسد. این اثباتی نیست که آن نقش باید از طریق اتوماسیون حذف شود.

جایی که اظهارنظر آلتمن اعتبار دارد، در چیزی است که به آن اشاره می‌کند، حتی اگر آن را به صراحت بیان نکند. بیشتر مشاغل ساختگی نیستند، اما بسیاری از آنها لایه‌هایی از زباله‌های قابل اتوماسیون را انباشته‌اند: چک‌لیست‌های انطباق، گزارش‌هایی که هیچ‌کس نمی‌خواند، ایمیل‌هایی که خلاصه‌ای از جلساتی هستند که می‌توانستند رشته‌های اسلک باشند. این نوع «کار بازی‌گونه» است که مدل‌های زبان بزرگ در آن خوب هستند. وقتی آلتمن می‌گوید این مدل‌ها وظایف را حذف می‌کنند، نه فقط نقش‌ها را، احتمالاً منظور او همین است. و در این مورد، او می‌تواند حق داشته باشد.