تقاضا برای پردازنده‌های اینتل برای کاربردهای کلاینت و دیتاسنتر در سه ماهه سوم سال ۲۰۲۵ رو به افزایش بود، اما این شرکت نتوانست به طور کامل از آن بهره‌برداری کند زیرا با کمبودهای متعدد عرضه در سراسر کسب و کار خود مواجه بود، که شامل کمبود ظرفیت تولید خود و کمبود سراسری زیرلایه‌ها (Substrates) می‌شد که تا سال ۲۰۲۶ ادامه خواهد داشت. این شرکت عرضه پردازنده‌های مرکزی دیتاسنتر را در اولویت قرار داده است، اما در آینده نیز قصد دارد قیمت‌گذاری محصولات خود را تنظیم کند، که به معنای افزایش قیمت پردازنده‌های مرکزی کلاینت نسل‌های قبلی است.

دیوید زینسنر، مدیر ارشد مالی اینتل، در کنفرانس تلفنی این شرکت با تحلیلگران و سرمایه‌گذاران گفت: «محدودیت‌های ظرفیت، به ویژه در اینتل ۱۰ و اینتل ۷، توانایی ما را برای پاسخگویی کامل به تقاضا در سه ماهه سوم برای هر دو محصول دیتاسنتر و کلاینت محدود کرد.»

کمبود عرضه رپتور لیک

در حالی که فناوری فرآیند اینتل ۷ (که قبلاً ۱۰ نانومتری Enhanced SuperFin نامیده می‌شد) که در سال‌های ۲۰۲۱-۲۰۲۲ معرفی شد، قدیمی به نظر می‌رسد، اما همچنان از نظر قابلیت عملکرد بسیار قدرتمند است و اینتل از آن برای تولید طیف وسیعی از پردازنده‌های مرکزی، از جمله پردازنده‌های مرکزی نسل سیزدهم و چهاردهم Core ‘Raptor Lake’ و همچنین دای ورودی/خروجی (I/O die) برای پردازنده‌های مرکزی Xeon 6 ‘Granite Rapids’ و پردازنده‌های نسل پنجم Xeon Scalable ‘Emerald Rapids’ که هنوز تقاضا برای آن‌ها بالاست، استفاده می‌کند. اخیراً، قیمت پردازنده‌های رپتور لیک اینتل در بحبوحه محدودیت‌های عرضه افزایش یافته است، زیرا تقاضا برای این پردازنده‌ها سه سال پس از معرفی همچنان بالاست.

از آنجایی که این شرکت برنامه‌ای برای گسترش ظرفیت‌ها برای گره‌های نسل قبلی ندارد، اما پیش‌بینی می‌کند که تقاضا برای محصولات مبتنی بر اینتل ۷ و اینتل ۱۰ در فصول آینده قوی باقی بماند، انتظار دارد که این پردازنده‌های مرکزی تا سال ۲۰۲۶ با کمبود عرضه مواجه باشند. علاوه بر این، برای بهره‌برداری از این وضعیت، اینتل قصد دارد قیمت‌گذاری را تنظیم کرده و SKUهای رده‌بالاتر بیشتری تولید کند.

زینسنر گفت: «با توجه به محیط فعلی ظرفیت محدود، که انتظار داریم تا سال ۲۰۲۶ ادامه یابد، ما از نزدیک با مشتریان همکاری می‌کنیم تا خروجی موجود خود را به حداکثر برسانیم، از جمله تنظیم قیمت‌گذاری و ترکیب محصولات.»

در مورد اینتل ۱۰ (که قبلاً ۱۰ نانومتری SuperFin نامیده می‌شد)، دشوار است که بگوییم کدام یک از پردازنده‌های مرکزی اینتل که به طور گسترده در دسترس هستند از آن استفاده می‌کنند، اما اینتل احتمالاً تعداد زیادی از محصولات با چرخه عمر طولانی را که با استفاده از این فناوری ساخته شده‌اند، تحت قراردادهای عرضه بلندمدت ارسال می‌کند.

تغییر مسیر ویفرها به سمت پردازنده‌های مرکزی دیتاسنتر

از آنجایی که Xeon 6 ‘Granite Rapids’ اینتل از دای ورودی/خروجی (I/O die) ساخته شده با فناوری فرآیند اینتل ۷ استفاده می‌کند، ظرفیت ناکافی به توانایی شرکت برای ارسال پردازنده‌های گیتاسنتر گران‌قیمت ضربه می‌زند. از یک سو، این ممکن است خبر خوبی برای اینتل باشد زیرا تقاضا برای پردازنده‌های سرور آن بازگشته و می‌تواند آن‌ها را بدون تخفیف یا حتی با قیمت بالاتر بفروشد. با این حال، اگر دای‌های ورودی/خروجی کافی نداشته باشد، اصلاً نمی‌تواند پردازنده‌ای ارسال کند. بنابراین، باید ظرفیت را به سمت پردازنده‌های مرکزی دیتاسنتر هدایت کند و بدین ترتیب عرضه پردازنده‌های مرکزی کلاینت را کاهش دهد، که یکی از دلایلی است که پردازنده‌های رپتور لیک اخیراً گران‌تر شده‌اند و احتمالاً در ماه‌های آینده نیز افزایش قیمت خواهند داشت.

زینسنر گفت: «[در سه ماهه چهارم] انتظار داریم [گروه محاسبات کلاینت] به طور متوسط کاهش یابد و [گروه دیتاسنتر و هوش مصنوعی] به طور قوی به صورت متوالی افزایش یابد، زیرا ما ظرفیت ویفر را برای ارسال سرورها بر قطعات کلاینت سطح پایین اولویت می‌دهیم.»

تصمیم اینتل برای قربانی کردن بخشی از حجم پردازنده‌های مرکزی کلاینت رده پایین‌تر به منظور تامین مشتریان پردازنده‌های سرور — به ویژه هایپراسکیلرها و خریداران زیرساخت هوش مصنوعی — منطق بسیار خوبی دارد، زیرا پردازنده‌های مرکزی دیتاسنتر با قیمت هزاران دلار به ازای هر واحد فروخته می‌شوند، در حالی که حتی گران‌ترین پردازنده مرکزی کلاینت نیز به سختی با قیمت ۵۰۰ تا ۶۰۰ دلار به فروش می‌رسد. با توجه به هزینه کارخانه‌های تولید نیمه‌هادی و ظرفیت تولید محدود در خطوط تولید اینتل ۷، مدیریت اینتل مجبور است خروجی را به سمت سودآورترین محصولات هدایت کند.

کمبودها ماندگار خواهند بود

علاوه بر ظرفیت ناکافی اینتل ۷، اینتل همچنین کمبود زیرلایه‌های مورد استفاده برای بسته‌بندی پردازنده‌های مرکزی را عامل عرضه محدود پردازنده‌های خود می‌داند که زنجیره تامین شرکت را بیشتر پیچیده می‌کند.

مدیر ارشد مالی اینتل گفت: «کمبودهایی فراتر از چالش‌های خاص ما در بخش ریخته‌گری نیز وجود دارد. به عنوان مثال، فکر می‌کنم کمبود زیرلایه‌ها به طور گسترده گزارش شده است. بنابراین، فکر می‌کنم تقاضا، می‌دانید، احتیاط زیادی را در ابتدای سال به همراه دارد، فکر می‌کنم در همه زمینه‌ها.»

به طور کلی، اینتل هشدار می‌دهد که کمبود پردازنده‌های آن تا سال ۲۰۲۶ ادامه خواهد داشت. در بخش کلاینت، این وضعیت به دلیل عرضه آهسته ۱۸A و تقاضای مناسب برای پردازنده‌های رپتور لیک است، در حالی که در بخش دیتاسنتر، به دلیل ظرفیت ناکافی اینتل ۷ در بحبوحه افزایش مداوم محصولات سری Xeon 6 خواهد بود. انتظار می‌رود کمبودها در سه ماهه اول بدتر شوند، اما پس از آن ممکن است کمی بهبود یابد.

زینسنر گفت: «ما ممکن است در سه ماهه اول به اوج کمبودها برسیم، زیرا سه ماهه سوم و چهارم را با کمی موجودی برای کمک به خود و با حداکثر توان تولید کارخانه پشت سر گذاشته‌ایم.»