یک شرکت نرم‌افزاری (اگر بتوان آن را شرکت نامید) به نام «Slopfix» سرویسی با قیمت ثابت راه‌اندازی کرده است که کدهای تولید شده توسط هوش مصنوعی را بازسازی می‌کند. این شرکت برای یک هفته کار ۱۰,۰۰۰ دلار دریافت می‌کند و میزان پرداخت بر اساس حجم کدی است که حذف می‌کند. سه مهندس این شرکت قبل از شروع کار، بر سر یک هدف کاهش خطوط کد توافق می‌کنند؛ به عنوان مثال، یک پروژه ۱۰۰,۰۰۰ خطی را به ۳۵,۰۰۰ خط کاهش می‌دهند، در حالی که عملکرد اصلی حفظ می‌شود. بهترین بخش؟ Slopfix خود از عوامل کدنویسی هوش مصنوعی برای انجام این کاهش استفاده می‌کند.

طبق وب‌سایت Slopfix، این شرکت مخازن مشتریان خود را به صورت رایگان تحلیل می‌کند و اگر تشخیص دهد که نمی‌تواند تغییری ایجاد کند، از کار صرف‌نظر می‌کند. هنگامی که کاری را قبول می‌کند، اولین قدم تهیه یک فهرست مکتوب از عملکرد برنامه، صفحه به صفحه و نقطه به نقطه است که عملاً به عنوان یک چک‌لیست رگرسیون قبل از اعمال هرگونه تغییر عمل می‌کند. مشتریان کدبیس کاهش‌یافته، آن چک‌لیست و مجموعه‌ای از راهنماها را برای جلوگیری از افزایش حجم کد در آینده دریافت می‌کنند، از جمله یک فایل دستورالعمل CLAUDE.md، قوانین lint و بررسی‌های CI. یک گارانتی دو هفته‌ای نیز هرگونه مشکلی را که از یک جزء قبلاً کارآمد ناشی شود، پوشش می‌دهد.

بنیان‌گذار شرکت، که با نام کاربری ‘zie1ony’ در Hacker News پست می‌گذارد، در تاپیک راه‌اندازی نوشت که Slopfix به یک هدف کاهش کد متعهد می‌شود و مشتری به نسبت میزان دستیابی تیم به آن هدف، پرداخت می‌کند و اضافه کرد که «ما برای حذف کد پول می‌گیریم.» مهندسان برای یافتن و حذف افزونگی‌ها به عوامل کدنویسی تکیه می‌کنند و این ابزارها را به عنوان منبع قدرتی توصیف می‌کنند که «تحت کنترل شدید» نگه داشته شده‌اند، نه اینکه خودشان تصمیم‌گیرنده باشند.

بلوک‌های کد تکراری اکنون با بالاترین نرخی که شرکت تحلیل کد GitClear در میان ۶۲۳ میلیون تغییر ثبت کرده، ظاهر می‌شوند که از سال ۲۰۲۳ تا کنون ۸۱ درصد افزایش یافته است، طبق گزارش «شکاف نگهداری ۲۰۲۶» این شرکت. بازسازی کد (Refactoring) در همین بازه زمانی به شدت کاهش یافته است، به طوری که در سال ۲۰۲۲، ۲۱ درصد از خطوط تغییر یافته را تشکیل می‌داد و تا کنون در سال ۲۰۲۶ به زیر ۴ درصد رسیده است. توسعه‌دهندگان اکنون تقریباً پنج برابر بیشتر از بازسازی کد، به کپی و پیست کردن تمایل دارند که این یک تغییر معکوس نسبت به سال ۲۰۲۲ است.

با کدهای «vibe-coded» تولید شده توسط هوش مصنوعی، مشکلات معمولاً چند ماه پس از شروع پروژه ظاهر می‌شوند، زمانی که عوامل هوش مصنوعی دیگر کل زمینه کدبیس را در حافظه فوری خود نگه نمی‌دارند و شروع به بازآفرینی منطق می‌کنند. این همان حالت خرابی است که پشت سیستم‌عامل vibe-coded قرار داشت که اوایل امسال در یک تست عملکردی پایه از نه امتیاز، پنج امتیاز کسب کرد، و همچنین تنظیمات بدون نظارتی که به یک عامل کدنویسی اجازه داد پایگاه داده تولیدی یک شرکت را در چند ثانیه پاک کند.

مدل کسب‌وکار Slopfix چیز جدیدی نیست. دهه‌ها پیش، شرکت‌های مشاوره‌ای کسب‌وکارهایی را برای رفع مشکلات کدهای برون‌سپاری شده در خارج از کشور، سپس مهاجرت‌های ابری و پس از آن ادغام‌های رمزنگاری ایجاد کردند. کدهای تولید شده توسط هوش مصنوعی تنها جدیدترین تکرار این پدیده هستند، اما با سرعتی بیشتر از هر یک از موارد قبلی انباشته می‌شوند، به این معنی که Slopfix می‌تواند برای خدمات خود هزینه بالایی دریافت کند. با این حال، این شرکت به سادگی خروجی‌های عامل هوش مصنوعی را با همان نوع عاملی که در ابتدا آن را تولید کرده، خنثی می‌کند، و هر کسی که اخیراً زمانی را در اینترنت گذرانده باشد، بلافاصله متن بازاریابی صفحه فرود خود را به عنوان همان نوع «کد زائد هوش مصنوعی» که قول پاک کردن آن را می‌دهد، تشخیص خواهد داد – طبیعتاً.