ژائو هایجون، مدیرعامل مشترک شرکت بین‌المللی تولید نیمه‌رسانا (SMIC)، هشدار داده است که مراکز داده هوش مصنوعی که با سرعتی بی‌سابقه در سراسر جهان در حال ساخت هستند، ممکن است بلااستفاده بمانند، درست مانند مراکز داده‌ای که در اوایل دهه ۲۰۲۰ در حومه شهرهای چین ساخته شدند و بسیاری از آنها هنوز مستأجری پیدا نکرده‌اند.

به نقل از بلومبرگ، ژائو هایجون در آخرین تماس درآمدی با تحلیلگران مالی و سرمایه‌گذاران گفته است: «شرکت‌ها دوست دارند ظرفیت مراکز داده ۱۰ ساله را در عرض یک یا دو سال بسازند.» او افزود: «در مورد اینکه این مراکز داده دقیقاً چه کاری انجام خواهند داد، به طور کامل فکر نشده است.»

انتظار می‌رود هوش مصنوعی در سال‌های آینده بر اکثریت قریب به اتفاق صنایع و کسب‌وکارها تأثیر بگذارد. شاید بزرگترین سوال این باشد که چقدر طول می‌کشد تا هوش مصنوعی به بخش‌های مختلف اقتصاد برسد و میزان این تأثیر چقدر خواهد بود. متأسفانه، هیچ‌کس پاسخ‌های صحیح این سوالات را نمی‌داند، به همین دلیل بحث‌های زیادی در مورد حباب هوش مصنوعی در اطراف این صنعت وجود دارد.

ژائو ساخت‌وساز فعلی را با احداث شبکه‌های ریلی پرسرعت یا بزرگراه‌ها پیش از رشد ترافیک مقایسه کرد و تأکید کرد که زیرساخت‌ها با پیش‌بینی استفاده آتی تکمیل می‌شوند، نه بر اساس نیاز فوری. توسعه‌دهندگان مدل‌های پیشرفته هوش مصنوعی، مانند آلفابت، متا، اوپن‌ای‌آی و ایکس‌ای‌آی، ممکن است استدلال کنند که می‌توانند تقریباً تمام منابعی را که به آنها داده می‌شود، مصرف کنند. با این حال، آنها تنها شرکت‌هایی نیستند که میلیاردها دلار در زیرساخت‌های هوش مصنوعی با پیش‌بینی رشد آینده سرمایه‌گذاری می‌کنند.

بر اساس رتبه‌بندی‌های مودیز، هزینه‌ها برای زیرساخت‌های مرتبط با هوش مصنوعی می‌تواند در پنج سال آینده از ۳ تریلیون دلار فراتر رود. تنها در سال ۲۰۲۶، انتظار می‌رود هزینه‌های سرمایه‌ای آلفابت، آمازون وب سرویسز، متا پلتفرمز و مایکروسافت به حدود ۶۵۰ میلیارد دلار برسد، زیرا این شرکت‌ها به گسترش قابلیت‌های هوش مصنوعی خود ادامه می‌دهند. شرکت‌های چینی علی‌بابا، تنسنت و بایت‌دنس نیز به شدت در زیرساخت‌های هوش مصنوعی سرمایه‌گذاری می‌کنند.

در همین حال، تحت ابتکار «داده شرق، محاسبات غرب» چین در اوایل دهه ۲۰۲۰، استارت‌آپ‌های متعددی مراکز داده بزرگ هوش مصنوعی و ابری را در مناطق غربی چین، جایی که هزینه‌های برق کمتر است، با هدف تأمین تقاضا از استان‌های شرقی با اقتصاد قوی‌تر ساختند. در حالی که این استراتژی هزینه‌های برق را کاهش داد، مشخص شد که فواصل طولانی‌تر باعث افزایش تأخیر (latency) شده و این امکانات را برای بسیاری از برنامه‌های حساس به تأخیر کمتر جذاب کرده است که استفاده واقعی را محدود کرد.

همچنین، بسیاری از پروژه‌ها با این انتظار توسعه یافتند که شرکت‌های دولتی و مؤسسات حکومتی مشتریان اصلی ظرفیت محاسباتی شوند. در عمل، تقاضا نتوانست پیش‌بینی‌ها را برآورده کند و بسیاری از این امکانات یا بلااستفاده بودند یا تنها با ۲۰ تا ۳۰ درصد ظرفیت کار می‌کردند که بسیار کمتر از ظرفیت طراحی شده بود. با وجود نرخ‌های پایین بهره‌برداری، سرمایه‌گذاری در سال ۲۰۲۴ و حتی ۲۰۲۵ ادامه یافت، طبق گزارشی از رویترز، که سرمایه‌گذاران را در مورد پایداری بلندمدت و بازده اقتصادی این پروژه‌های بزرگ مراکز داده به تردید انداخت، در حالی که دولت در حال اعمال محدودیت‌هایی برای جلوگیری از ساخت‌وساز بیش از حد است.

در همین زمان، وزارت صنعت و فناوری اطلاعات چین (MIIT) در حال بررسی یک پلتفرم ابری متمرکز است که برای جمع‌آوری منابع محاسباتی بلااستفاده در سراسر کشور و توزیع ظرفیت محاسباتی به عنوان یک سرویس از طریق یک شبکه ملی یکپارچه طراحی شده است. با این حال، توسعه چنین شبکه‌ای بسیار دشوار خواهد بود زیرا مراکز داده به پشته‌های سخت‌افزاری و نرم‌افزاری مختلف با قابلیت‌های متفاوت متکی هستند.