در پی پیشرفت گوگل در کاربرد عملی محاسبات کوانتومی، IBM اکنون آماده است تا جهش کوانتومی خود را اعلام کند. طبق گزارش رویترز، تیمی از محققان IBM مقاله‌ای را در روز دوشنبه، ۲۷ اکتبر، منتشر خواهند کرد که جزئیات چگونگی انجام تصحیح خطای کوانتومی روی تراشه‌های استاندارد AMD را شرح می‌دهد. این امر یکی از موانع اصلی در قابلیت استفاده عملی کامپیوترهای کوانتومی، یعنی دقت نتایج، را هموار می‌کند.

گزارش شده است که الگوریتم تصحیح خطا نه تنها در زمان واقعی اجرا می‌شود، بلکه ۱۰ برابر سریع‌تر از حد نیاز روی تراشه‌های AMD FPGA عمل می‌کند. این آخرین پیشرفت احتمالاً نتیجه همکاری با AMD است که IBM در پایان ماه اوت اعلام کرد، همکاری‌ای که در آن زمان باعث افزایش شدید سهام AMD شد.

رویترز به نقل از مدیر تحقیقات IBM، جی گامبتا، می‌گوید که این کار با الگوریتم تازه ابداع شده یک سال زودتر از موعد مقرر به پایان رسیده است. این خبر برای علاقه‌مندان و سرمایه‌گذاران به طور یکسان خوشایند خواهد بود، زیرا می‌تواند برنامه زمانی کامپیوتر کوانتومی مقیاس بزرگ Starling IBM را که در ابتدا برای سال ۲۰۲۹ تعیین شده بود، به جلو بیندازد.

FPGAها تراشه‌های قابل برنامه‌ریزی میدانی هستند، به این معنی که ساختار داخلی آنها را می‌توان از طریق نرم‌افزار پیکربندی مجدد کرد. آنها قابلیت استفاده عمومی و عملکرد خام را با توانایی اجرای کارها بسیار تخصصی به طور کارآمد مبادله می‌کنند. آنها تقریباً در همه جا در محاسبات یافت می‌شوند، اما احتمالاً در فضای مصرف‌کننده در داخل کنسول‌های قدیمی، آرکیدها و شبیه‌سازهای رایانه شخصی نام آنها را شنیده‌اید.

در مورد خود نرم‌افزار، تقریباً به طور قطع الگوریتم Relay-BP (Relay Belief Propagation) است که اولین بار در مقاله‌ای در ماه ژوئن منتشر شد. سپس IBM با افتخار در ماه اوت اعلام کرد که تیم تحقیقات کوانتومی آن به نتایج خوبی در اجرای آن روی FPGAها دست یافته است و آن را تنها الگوریتم تصحیح خطای کوانتومی LDPC (Low-Density Parity-Check) نامید که “نه تنها انعطاف‌پذیر و فشرده است، بلکه سریع‌تر و دقیق‌تر از تمام روش‌های جایگزین شناخته شده است.”

تصحیح خطا یکی از عناصر کلیدی در ساخت یک کامپیوتر کوانتومی قابل استفاده است. به عنوان یک ساده‌سازی بیش از حد، کامپیوترهای کوانتومی می‌توانند مجموعه‌ای بسیار محدود از برنامه‌ها را اجرا کنند. با این حال، آنها می‌توانند این کار را با در نظر گرفتن هر ورودی ممکن به طور همزمان انجام دهند، به لطف کیوبیت‌های آنها که همزمان ۰ و ۱ هستند. اما خواندن نتیجه بسیار پیچیده است، زیرا تغییر آن نتیجه را تغییر نمی‌دهد و نتیجه به هر حال قطعی نیست؛ به ۲+۲ = ۳.۹۹۹ یا ۴.۰01 فکر کنید. کاهش حاشیه خطا سنگ بنای عملی بودن است و هم IBM و هم گوگل در این زمینه پیشرفت‌های زیادی داشته‌اند.