مراکز داده زمینی با مخالفت‌های فزاینده‌ای روبرو هستند و برای راه‌اندازی با مشکل مواجه‌اند – از مسائل مربوط به اتصال برق که حل آن‌ها ممکن است ماه‌ها یا سال‌ها طول بکشد، تا نگرانی‌های همسایگان در مورد آلودگی صوتی و هوا، و همچنین تأثیر آن‌ها بر منابع آب محلی. یک استارتاپ به نام Atomarine می‌خواهد این مشکل را با ساخت مراکز داده هسته‌ای روی بارج‌ها و استقرار آن‌ها در دریا حل کند.

پیش از این نیز پیشنهادهای مختلفی برای قرار دادن مراکز داده در دریا (یا حتی زیر آب) از سوی شرکت‌های شناخته‌شده و استارتاپ‌ها مطرح شده است. ما نمونه‌های سنتی را از شرکت‌هایی مانند Samsung Heavy Industries و شرکت کشتیرانی ژاپنی MOL دیده‌ایم که سرورها را روی کشتی‌های اختصاصی قرار می‌دهند و با گاز طبیعی مایع (LNG) تغذیه می‌شوند. همچنین راه‌حل‌های نوآورانه‌تری از استارتاپ‌ها وجود دارد که می‌خواهند آن‌ها را در پایه‌های توربین‌های بادی دریایی یا در مبدل‌های انرژی موج قرار دهند.

Atomarine با ساخت مراکز داده به صورت بارج‌های شناور، مشابه سکوهای نفتی شناور، متفاوت است که می‌توانند در هر مکانی – حتی در آب‌های بین‌المللی – مستقر شوند. این امر باید به کاهش فرآیند مجوزدهی کمک کند و نیازی به نگرانی در مورد مزاحمت برای همسایگان ندارد. برق مورد نیاز برای راه‌اندازی این زیرساخت سپس توسط یک کشتی برق که در کنار بارج لنگر انداخته و توسط کشتی‌های LNG تغذیه می‌شود، تأمین می‌گردد. هنگامی که راکتورهای هسته‌ای کوچک مدولار (SMRs) به صورت تجاری در دسترس قرار گیرند و برای استفاده در کشتی‌ها تأیید شوند، اپراتورها می‌توانند تأمین‌کنندگان برق با سوخت معمولی را نسبتاً سریع با یک منبع هسته‌ای جایگزین کنند. و از آنجایی که این بارج‌های مرکز داده ماهیت مدولار دارند، ارتقاء و مقیاس‌بندی مرکز داده شناور نسبتاً آسان خواهد بود.

در حالی که این پروژه امیدوارکننده به نظر می‌رسد، ساخت چنین ابرسازه‌ای با چالش‌های متعددی همراه است. بزرگترین چالش این است که اقیانوس عظیم و غیرقابل پیش‌بینی است، بنابراین این بارج‌ها باید برای مقابله با شرایط آب و هوایی شدید مهندسی شوند که استقرار آن‌ها را بسیار پرهزینه می‌کند. همچنین باید به اینترنت پرسرعت متصل باشند (مگر اینکه اپراتورها قصد داشته باشند روزانه مقادیر زیادی درایو را ارسال کنند)، بنابراین باید کابل‌های زیردریایی نیز کشیده شوند. علاوه بر این، سرورهای داده تجهیزات بسیار حساسی هستند، بنابراین باید ارتقا یابند تا اطمینان حاصل شود که می‌توانند حرکت مداوم غلتشی و محیط شور دریا را تحمل کنند. همچنین سوالی در مورد قابلیت اطمینان SMR در استفاده کشتی‌رانی وجود دارد، اگرچه نیروی دریایی ایالات متحده سابقه خوبی در راه‌اندازی راکتورهای هسته‌ای در کشتی‌های بزرگ دارد.

مخالفت‌های فزاینده علیه مراکز داده، هم از سوی عموم مردم و هم سیاستمداران، ساخت پروژه‌های جدید در سراسر ایالات متحده را دشوارتر و زمان‌برتر می‌کند. در حالی که یک مرکز داده مبتنی بر اقیانوس مانند این احتمالاً به طور قابل توجهی گران‌تر و از نظر فنی چالش‌برانگیزتر از توسعه‌های زمینی خواهد بود، اما اگر این ایده عملی شود، ممکن است در آینده به سریع‌ترین گزینه برای توسعه مراکز داده تبدیل گردد.